Honk Tonk - 1

Bell Jingles

Natsume : Irashai .. ah Hevn-san, Okairi
Hevn : Ohayo Natsumi-chan
[scratch, scratch]
Hevn : Ah, Gin-chan, already making posters. You finished a job just earlier.
Ginji : Ohayo Hevn-san, nah, this isnt poster. I am drawing a card for AG-Kun. Actually this is Ban-

chan' part, but he said, he will give his pizza if i do it for him so i am doing it.
Hevn : Ah is that so. [looks at Ban] But, Gin-chan, i dont see any pizza near Ban
Ginji : wah........... Ban-chan, wheres my share? [chibi rushes to him]
Ban : How would i know?
Ginji : Ban-chan, hidoi [wails]

Bell jingles again.

Natsumi : Irashaima....se
Akabane enters
Akabane : Oya!! I did a good thing coming now, seems everyone is gathered here.
Ginji : wahhhhhhhhhh, Ban-chan [chibi hides behind him]
Ban : You are not welcome here. Why are you here?
Akabane : I remembered Ag-kun' bday so came to see what you guys are gonna give him
Ginji : So you have a gift for him too Akabane-san [sparkle]
Akabane : Why yes. Would you like to see?
Ginji : Yes yes [runs to him]
Akabane : [smirks] Ginji-kun is very enthusiastic isnt he
Ginji : [whoa, i forgot its Jackal] [backs away]
Akabane : you dont have to be so afraid. Here, i will keep the package on the table come and have a

look. [keeps the pack on the table and steps backward]
Ginji : [takes the pack and open it ] Whats this Akabane-san. This shirst seems familiar and it seems

torn. Were you ripped by the store-san?
Akabane : Ginji-kun is humourous as always, isnt he?
Hevn : Ah, isnt this shirt Ban'. Ara, look he has even got Akabane' autograph on it.
Ginji : Whaaaaaaaaatttttttt???????? Ban-chan!!! You got Akabane' autograph, you have never asked me for

one. :( :( Hidoi.
Ban : Urusei! Aaho. As if i would. Dont you remember this shirt, you idiot? You were there too that day.
Hevn : [picking up the shirt with her fingers] First a kiss with Uryuu and now this. Wow Ban, you sure have reached your new low.
Ban : Urusei, urusei urusei, it was just a freaking ritual. And you, [kicks Ginji] stop freezing everytime you remember.
Hevn : Yeah it was freaky alrite[chuckles]

[CRACKLE SPARKLE CRACKLE]

Everyone : Whoa, lets get out.
Ginji : That was ritual Ban-chan, but whats this? Why do you want to have Akabane' autograph that desperate that too in your favourite shirt? Why have you never asked me for one? Ban-chan, you are HIDOIIII
Ban : Baka, stop it. Its not an autograph. Dont you remember he sliced my shirt that time when we went to retrieve Venus.
Ginji : [Still sparkling and crackling] I wont forgive you for getting his autograph Ban-chan
Ban : Thats why i told you its not an autograph. Damn you Hevn.
Akabane : huhu, this is more interesting. I found an easy way to bring Raitei out. Let me join you guys [swish] Thank you AG-kun.
Natsumi : Paul-san, we wont have our shop anymore.
Paul : Ban, if you stop this war somehow, i will wipe off all your debts.
Ban : Ginji, here, please let me have your autograph on my back.
Ginji [transforsm to chibi all gigly] Ban-chan, i am so happy. You should have done this earlier. Here let me sign on your forehead too.
Akabane : Che, well, i can wait longer. Bye everyone.
Ban : Get lost and never come back. [grinding chibi Ginji with his legs]
Ginji : Ban-chan, Ban-chan stop it, we still have to post AG-kun' birthday card. Sowwwwwwwwweeeeeeeeeeee

எங்கள் வீட்டில் ஒரு சன்டே

அன்று ஞாயிறு, காலை ஒன்பது மணி ஆகியிருந்தது.
'என்னங்க, என்னங்க' எல்வி ஓடி வந்தாள். 'என்னங்க, நான் எழுதின கவிதைய எங்க forum ல pugazhthirukaanga' பெருமையாக கூறினாள்.

'ஒ அப்படியா.' என்று சுரத்தே இல்லாமல், T.V. ஐ பார்த்துக்கொண்டே கூறினான் எல்வீயின் மணாளன்.
அவள் மீண்டும் தொடர்ந்தாள், 'என்னங்க, நிறைய பேரு supernu சொல்லிருக்காங்க, நீங்களும் அத கேக்கறிங்களா?' அவனது பதிலுக்கு காத்திருக்காமல் கூறிக்கொண்டே போனாள். அது ஒரு instant ல எழுதினேங்க. Ofcourse சட்டுசட்டனு எழுதறவங்க அங்கே நிறைய பேரு இருக்காங்க, இருந்தாலும் எனக்கு ரொம்ப பெருமைய இருக்கு' அவள் இன்னும் நிறுத்தவில்லை. பேசிக்கொண்டே போனாள். அவன் திடிரென்று Stop என்பது போல கை நீட்டி, எல்லாம் சரி, எங்களுக்கு எப்போ டிபன் கெடைக்கும்' பரிதபமாய் கேட்டான்.
திடிரென்று நினைவு வந்தவளாய், 'ஐ~யை~யோ , நான் மறந்தே போய்டேங்க.' ஒரு நொடி தாமதிதவள் , பெரியதாய் புன்னகைத்தாள், 'என்னங்க, இந்த situationkum ஒரு கவிதை தோணுதுங்க. சொல்லட்டுமா?' எப்பவும் போல், பதிலுக்கு காத்திருக்காமல் முன்னேறினாள்.

'என் நினைவுகளால், உன் நினைவுகளை நிறைத்தேன்,
என் புன்சிரிப்பால் உன் மனதை நிறைத்தேன்,
என் சிக்கனதினால், உன் சேமிப்பை நிறைத்தேன்,
என் சமையலால், உன் வயிறை நிறப்ப மறந்தேனோ???!!!!'
--- முடித்தாள்.
'எப்படி இருக்குங்க, சொல்லுங்க சொல்லுங்க' என்று கண்கள் பளபளக்க கேட்டாள். அவன் பதிலேதும் சொல்லாமல், அவளையே பார்த்தான்.
'வா ஹரிஷ் கெளம்பலாம்,' என்று அருகில் சோர்ந்திருந்த மகனை அழைத்தான். 'எங்கச்சா?' 'ஹோட்டலுக்கு தான்' மறுப்பு சொல்லலாம் ஹரிஷ் கிளம்ன்பினான். 'என்னங்க எனக்கும் சேத்து வாங்கி வாங்க. நான் போய் இந்த கவிதைய forumla போஸ்ட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்' என்று கம்ப்யூட்டர் ரூமினுள் மீண்டும் நுழைந்தாள்.
'சுதீஷ் லக்கி அச்சா. பெரியவங்களுக்கு celerac கெடைக்காதா?' பாவமாய் கேட்டான் ஹரிஷ்.
'வயிறை நிறப்ப மறந்தால், எப்படி சேமிப்பை நிரப்புவது' என்று முனுமுனுத்துக்கொண்டே, அவர்கள் இருவரும் வெளியே கிளம்பினர். ஓரியன் ஹோட்டலை அடைந்தனர். ஆர்டர் கொடுத்தனர்.
'அப்பா, அம்மா டிபன் பண்ண மறந்துட்டாலும் நீங்க சண்ட போடாததுக்கு காரணம் இப்போ புரியுது' என்று, பளபளக்கும் கண்களோடு வந்திருந்த வெள்லாப்பதினையும் இஷ்டையும் இஷ்டதுடன் பார்த்கொண்டிருந்த அச்சாவிடம் கூறினான் மகன்.
'சன்டே நிதானமா, traditional டிப்பின சாப்டறது தனி சுகம்டா' சுருக்கமாக பதிலளித்துவிட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்
'அச்சா, நிஜமாலே, அம்மா எழுதினது நல்லா இருக்குமாபா, அவளோ பேரு புகழ்திருப்பாங்களா?' கேட்டான் ஹரிஷ்
'forum etiquette நு ஒன்னு இருக்கு. "நீ எழுதினது கேவலமா இருக்கு" நு யாருமே சொல்ல மாட்டாங்க. சிலர், motivate பண்ண குட் நு சொல்லுவாங்க, அவளோதான்' விளக்கினார் அச்சா. பின்னர் இருவரும் அமைதியாய்   சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு வெளியே வந்தனர். பாதி வழி வந்திருந்த போது , ஹரிஷ் சொன்னான், 'அச்சா, நாம ஒண்ணு மறந்துட்டோம்' வண்டியை slow ஆகினார் அச்சா. 'ஆமாம்டா, சரி விடு, அசோக் ஸ்டோர்ஸ் ல பிரட் வாங்கிட்டு போய்டலாம்' சொல்லிவிட்டு, மறக்காமல், பிரட் வாங்கி கொண்டு வீடு வந்தனர் இருவரும், எல்வி இன்னும் கம்ப்யூட்டர் முன், எதோ செய்து கொண்டிருந்ததை பார்க்க.

காபி

ஆனந்த 12 வது வகுப்பு கடைசி தேர்வு முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.

அம்மா கேட்டாள், ' எப்படிடா பண்ணே? '

'ம்ம்' என்று பதில் வந்தது.

'ம்ம் னா? மீண்டும் கேட்டாள் .

'Ninety above வரும் நு வச்சுகோவேன் ' என்றான்.

'அப்பாடா, நாளைக்கு முதல் வேலையா ... ' சொல்லப்போனவளை தடுத்து,
'என்ன பிள்ளையாருக்கு தேங்கா உடைக்க போறியா ? கேட்டான்.

'அது செய்வேன்டா, அதுக்கு முன்னாடி நாளிலிருந்து இனி 6.30 கு தான் எழுந்திருப்பேன். மூணு நாலு வருஷமா 4.30 கு எழுந்து எழுந்து 6.30 கு எழுந்திருக்கற சுகமே போச்சுடா' என்று சிரித்தபடி சொன்னாள்.

'மத்தியானம் தன டெய்லி தூங்கறலே' என்று கேட்டன்.

'டேய், காலைல இன்னும் கொஞ்ச நேரம் துங்கற சுகமே தனிடா ' என்று மீண்டும் சிரித்தாள்.

மறுநாள் காலை, ஆனந்த் திடிரென்று முழித்தான். கட்டில் அருகில் இருந்த கடிகாரத்தை பார்த்தான். மணி 4.30 காட்டியது. சமயலறையிலிருந்து பழக்கப்பட்ட காபி வாசனை வந்தது, சிரித்து கொண்டே அங்கு சென்றான்.

'என்னமா உன்னக்கு மட்டும் 6.30 ஆச்சா ? ' கிண்டலாய் கேட்டான்

'எல்லாம் உன்னாலே தான்டா. டெய்லி 4.30 மணிக்கு காபி குடிச்சி பழகிபோச்சு, இப்போ என்னடானா, நாக்கு என்ன எழுப்பி காபி கேக்குது. உனக்கு வேணுமா?' கேட்டாள்.

'பல் தேய்க்க மாட்டேன், குடுப்பேன்ன குடு' இளித்தான்.

'போய் தூங்குடா போடா' என்று அவனை துரத்திவிட்டாள் அம்மா.

சிரித்துகொண்டே போய் மீண்டும் படுத்தான் ஆனந்த். அம்மா தனியாக நிம்மதியாக, relaxed ஆக காபி குடித்தாள்.